ترجمه : 106 - كسانى كه بعد از ايمان كافر شوند - به جز آنها كه تحت فشار واقع شده‌اند در حالى كه قلبشان آرام با ايمان است - آرى آنها كه سينه خود را براى پذيرش كفر گشوده‌اند غضب خدا بر آنها است و عذاب عظيمى در انتظارشان ! . 107 - اين بخاطر آنست كه زندگى دنيا ( و پست ) را بر آخرت ترجيح دادند ، و خداوند افراد بىايمان ( و لجوج ) را هدايت نمىكند . 108 - آنها كسانى هستند كه خدا ( بر اثر فزونى گناه ) بر قلب و گوش و چشمانشان مهر نهاده ( به همين دليل چيزى نمىفهمند ) و غافلان واقعى آنهايند . 109 - و قطعا آنها در آخرت زيانكارانند . 110 - اما پروردگار تو نسبت به كسانى كه بعد از فريب خوردن ( به ايمان بازگشته‌اند و ) هجرت كردند و جهاد و استقامت در راه خدا به خرج دادند پروردگار تو بعد از انجام اين كارها غفور و رحيم است ( و آنها را مشمول رحمت مىسازد ) . 111 - به ياد آوريد روزى را كه هر كس ( در فكر خويشتن است و ) به دفاع از خود برمىخيزد و نتيجه اعمال هر كسى بىكم و كاست به او داده مىشود و به آنها ظلم نخواهد شد . شان نزول : بعضى از مفسران در شان نزول آيه نخست چنين نقل كرده‌اند كه اين آيه در مورد گروهى از مسلمانان نازل گرديد كه در چنگال مشركان گرفتار شدند و آنها را مجبور به بازگشت از اسلام و اظهار كلمات كفر و شرك كردند . آنها « عمار » و پدرش « ياسر » و مادرش « سميه » و « صهيب » و « بلال » و « خباب » بودند ، پدر و مادر عمار در اين ماجرا سخت مقاومت كردند و كشته شدند ، ولى عمار كه جوان بود آنچه را مشركان مىخواستند به زبان آورد . اين خبر در ميان مسلمانان پيچيد ، بعضى غائبانه عمار را محكوم كردند و گفتند : عمار از اسلام بيرون رفته و كافر شده ، پيامبر ص فرمود : چنين نيست